Geboren: 1973 in Amsterdam
Iedereen kent Trijntje Oosterhuis. Als zangeres van de funky souldance formatie Total Touch, als de zangeres die met het lied ‘De Zee’ de ArenA opende, als solozangeres, tv-persoonlijkheid, als zangeres die met Marco Borsato Koningin Beatrix toezong en het huwelijksfeest van kroonprins Willem-Alexander met Maxima opluisterde én sinds een paar jaar ook als jazzzangeres.
|
 |
Trijntje Oosterhuis en Burt Bacharach bundelen voor een tweede maal de krachten op het nieuwe album van Trijntje Oosterhuis: Who’ll Speak For Love (Burt Bacharach Songbook II). Het album, dat op 30 november a.s. verschijnt, is Trijntje’s derde Blue Note album. De twee eerdere albums, The Look Of Love (2006) en Strange Fruit (2004) zijn beiden met dubbelplatina bekroond.
The Look Of Love stond acht weken lang op nummer 1 in de albumlijsten. Toen al voelde Trijntje dat ze aan het begin stond van haar vertolking van het legendarische Bacharch repertoire; een tweede album kon dan ook niet uitblijven toen de meester haar een liedje op het lijf schreef. Trijntje zegt hierover: “Hij was enorm trots op ons eerste album en beiden merkten we op dat de magie nog lang niet was uitgewerkt”. Behalve zijn piano performance op een aantal nummers (Who’ll Speak For Love, I Just Dont Know What To Do With Myself en In Between The Heartaches), ontfermde Bacharach zich ook zeer gepassioneerd over de song selectie en de arrangementen. Evenals bij The Look Of Love moedigt Bacharach ook dit keer vol enthousiasme de totstandkoming van het album Who’ll Speak For Love aan.
Nieuwe track Who’ll Speak For Love
Naast de uitnodiging van Bacharach om tijdens een van zijn concerten een gastrol te vervullen, vroeg hij Trijntje de eerste vertolking te geven van een door hem geschreven nieuwe compositie. Daarmee schaart Trijntje zich in een unieke rij van vrouwelijke vocalen, onder wie: Dusty Springfield, Dionne Warwick, Karen Carpenter en Aretha Franklin, voor wie Bacharach in het verleden heeft gecomponeerd. Bacharach had de song deze zomer samen met Tim Rice (medecomponist van ondermeer The Lion King, Jesus Christ Superstar, Aïda en Evita) geschreven. Producer en arrangeur van Trijntje’s laatste album én van Who’ll Speak For Love, Patrick Williams, gaf aan dat hij Burt Bacharach zelden zo enthousiast heeft gezien. Williams voegt daar aan toe: “Ik denk dat Burt na zijn succes met zangeres Dionne Warwick, jaren op zoek is geweest naar weer de juiste stem voor zijn liedjes. Die heeft hij nu gevonden.”
Who’ll Speak For Love bevat naast de legendarische klasisiekers als: What The World Needs Now, I Just Don’t Know What To Do With Myself, In Between The Heartaches, Raindrops Keep Falling On My Head en Anyday Now, ook recentere composities waaronder: God Give Me Strength, Love’s Still The Answer, On My Own en natuurlijk het nieuwe Who’ll Speak For Love.
Voor Who’ll Speak For Love is hetzelfde dreamteam van veelvuldig Grammy Award winnende vakmensen als vorig jaar ingeschakeld: Vince Mendoza (de in Los Angeles wonende chef-dirigent van het Metropole Orkest; Mendoza verzorgde arrangementen voor o.a. Robbie Williams’ Swing When You’re Winning, Joni Mitchell, Chaka Khan en Al
Jarreau ), engineer Al Schmitt (die eerder werkte met artiesten als Frank Sinatra, Ray Charles, Barbara Streisand en Diana Krall) en producer/arrangeur Patrick Williams (arrangeerde o.a. voor Frank Sinatra en Michael Bublé en was samen met Burt Bacharach verantwoordelijk voor de baanbrekende Dionne Warwick-opnamen als Walk On By). De muzikale begeleiding op Who’ll Speak For Love komt van het Metropole Orkest, dat eerder werkte met, onder meer, Elvis Costello en ook betrokken was bij een reeks concerten met Burt Bacharach en Dionne Warwick.
Wat voorafging:
In 1994 werd ze door saxofonist Candy Dulfer (Prince, Van Morrison) gevraagd om toe te treden tot haar band Funky Stuff en twee jaar lang trok ‘Trijn’ met deze funkband, de beste die Nederland ooit heeft gehad, over de wereldbol. Daarna scoorde Trijntje succes na succes met Total Touch, waarin haar broer Tjeerd voor de meeste composities tekende. Met Total Touch nam Trijntje clips op in Spanje, en MTV nam haar in hoge rotatie. Zes hits, waarvan twee de top-5 behaalden (‘Somebody Else’s Lover’, ‘I’ll Say Goodbye’), werden door Trijntje met met Total Trouch gescoord. Haar titelloze soloalbum voor EMI werd in 2003 platina.
Maar los van al dat hitsucces is er ook een andere Trijntje, namelijk Trijntje Oosterhuis de jazzzangeres, die voor het eerst in 1999 van zich deed spreken. Ze deelde de planken met Herbie Hancock, die dat jaar North Sea Jazz aandeed om in twee concerten zijn bijzondere project “Gershwin’s World” te presenteren. Trijntje imponeerde met een uitvoering van ‘Summertime’, waarmee ze haar veelzijdigheid nog eens bewees. Eerder had ze bijvoorbeeld al met de Britse rockformatie Queen opgetreden, tijdens de Uitmarkt op het Museumplein te Amsterdam.
In 1999 werd ze door een sigarettenfabrikant gevraagd om een tournee te doen met muziek van Stevie Wonder. En zo zagen we weer een andere Trijntje, namelijk een soulzangeres die tijdens een uitgebreide Flashback-tour het repertoire van Wonder binnenste buiten keerde. Een op cd uitgebrachte live-opname, “For Once In My Life”, kwam hoog in de album top-100 terecht.
Een jaar later trad Trijntje Oosterhuis liefst driemaal aan op North Sea Jazz: met jazzpianist Michiel Borstlap, als gastvocalist met de swingende Nederlandse New Cool Collective in big band uitvoering en in duet met niemand minder dan de vocale acrobaat Al Jarreau. Sindsdien is er geen twijfel meer mogelijk: Trijntje is uitgegroeid tot een van de belangrijkste Europese jazzvocalisten. Met Michiel Borstlap was ze gedurende geheel 2003 op stap, en ook deelde Trijntje het podium met jazzgitarist Pat Metheny. Een Kerstconcert, met niemand minder dan de Belgische gitarist en mondharmocia-tovenaar Jean ‘Toots’ Thielemans, bracht haar op de planken van het Concertgebouw, begeleid door het onder leiding van Henk Meutgeert staande Jazz Orchestra of the Concertgebouw.
En toen kwam Strange Fruit, haar project met de muziek van Billie Holiday en George Gershwin, uitgevoerd door Trijntje, het jazzsextet The Houdini’s, het strijkensemble Amsterdam Sinfonietta en dirigent Wayne Marshall, waarmee alle belangrijke Nederlandse podia werd aangedaan. Zonder de bedoeling een live-album uit te brengen, werden twee concerten vastgelegd. Toen een medewerker van Blue Note in Hilversum deze opnames beluisterde, werd besloten om op Blue Note een selectie van het concert uit te brengen. Zo geschiedde. ‘Don’t Explain’, ‘God Bless The Child’, ‘All of Me’, ‘Good Morning Heartache’ en al die andere klassiekers uit the Great American Songbook worden niet alleen bloedstollend mooi gezongen, de arrangementen en instrumentale begeleiding van de topensembles the Houdini’s en Amsterdam Sinfonietta hebben een belangrijke nieuwe dimensie aan het repertoire verleend. Modern, maar met veel eerbied voor de traditie, en een dirigent in wiens handen alles op z’n plaats komt.
Het album “Strange Fruit” werd een sensatie. In Nederland behaalde het een plek in de album top-100: uiteindelijk werd de eerste plaats net niet behaald, en dat kwam door het succes van die andere Blue Note-vocaliste, Norah Jones.
Het is van belang om te weten dat het jazzsextet the Houdini’s een van de belangrijkste hardbop-ensembles van Nederland is. In een tijdschrift als Blvd. Werd het sextet vergeleken met de Rolling Stones (‘maar dan van de jazz’), en als enige Nederlandse formatie hebben the Houdini’s een album (“In New York”) opgenomen in de studio van Blue Note-geluidstovenaar Rudy van Gelder, te Englewood Cliffs, New Jersey.
Het succes van Strange Fruit is volgens Trijntje te verklaren door de drie verschillende richtingen die Wayne Marshall dezelfde kant op moest zien te krijgen: “De klassieke interpretatie van dit repertoire door een strijkorkest, de jazz van the Houdini’s en mijn eigen pop-gerichte vocale benadering van dit repertoire. Dit was voor iedereen een geweldige uitdaging.”
De titel van het album is een eerbetoon aan Billie Holiday. Dit door Abel Meerepol gezongen lied is een felle aanklacht tegen racisme. Ook daarom heeft Trijntje voor deze titel gekozen. “Ik ben een vocalist van deze tijd, maar ik kan en mag niet vergeten in wat voor omstandigheden Billie heeft geleefd.”
The Look Of Love
Voor haar volgende album bladerde Trijntje Oosterhuis door het rijkelijk gevulde songbook van Burt Bacharach. Ze kreeg niet alleen de persoonlijke goedkeuring maar ook de medewerking van de meester zelf.
Wie is er niet opgegroeid met zijn muziek? Al dan niet bewust zijn de songs van Burt Bacharach diep in onze genen gekropen. I Say A Little Prayer, (they long to be) Close To You, The Look Of Love, Walk On By; de lijst is net zo eindeloos als de nummers zelf.
Met hits in vier opeenvolgende decennia groeide Bacharach uit tot een van de belangrijkste songwriters aller tijden. Zijn hits lieten artiesten als Dusty Springfield, Aretha Franklin, The Carpenters, Petula Clark, Tom Jones, Michael McDonald en Dionne Warwick schitteren. Het tweede album van Trijntje Oosterhuis op het legendarische jazzlabel Blue Note is dan ook een hommage aan haar persoonlijke held, Burt Bacharach.
“Soms besef je niet eens hoeveel liedjes je van hem kent. Vaak zijn het de artiesten die wereldberoemd worden, maar de mensen achter de liedjes, zoals Bacharach, verdienen evenveel respect. Het is onvoorstelbaar hoeveel geweldige nummers hij heeft geschreven. Voor mij staat hij op hetzelfde niveau als Gershwin. Hij is een levende legende.”
De naam Gershwin valt niet zomaar. De songs van deze befaamde componist vormden immers de basis voor haar eerste Blue Note-album Strange Fruit, dat inmiddels bekroond is met dubbel platina.
Voor Trijntje was het ditmaal vooral zaak om zichzelf te blijven en één te worden met het overbekende songmateriaal van Bacharach. “Je moet niet doen wat anderen al zo vaak al hebben gedaan. Wat heeft het voor zin om bijvoorbeeld Dionne Warwick te imiteren?”
Aan de oorspronkelijke arrangementen is echter niet te veel gesleuteld, vertelt ze. “Bij deze songs luistert het heel nauw. Als je te hippe arrangementen gebruikt, dan klinkt dat niet. Je moet bepaalde elementen er echt in laten, want alles is doordacht en essentieel voor de composities.”
Het project viel of stond voor haar met het juiste team. “Blue Note en ik wilden de crème de la crème.” En die kreeg ze in de personen van Vince Mendoza, Patrick Williams en Al Schmitt. Vince Mendoza, de in Los Angeles wonende chef-dirigent van het Metropole Orkest, wordt door Trijntje al heel lang bewonderd, onder meer vanwege zijn werk met Joni Mitchell. “Ik weet dat hij nog net even iets meer uit het orkest kan halen dan anderen.”
Mendoza neemt naast het dirigeren ook een aantal van de arrangementen op The Look Of Love voor zijn rekening. In het verleden schreef en arrangeerde de Grammy Award-winnaar voor sterk uiteenlopende artiesten, waaronder Chaka Khan, Al Jarreau, Don Henley, Sheryl Crow en Stevie Nicks. Meer recentelijk verzorgde hij arrangementen voor Björk, Elvis Costello en Robbie Williams’ succesalbum Swing When You’re Winning.
Dat Mendoza voor het Metropole koos is niet verwonderlijk. Het orkest geniet internationale faam, en werkte eerder met zowel popsterren als Elvis Costello en Lucie Silvas, als met jazzacts als Terence Blanchard. Ook een reeks concerten met Burt Bacharach en Dionne Warwick behoort tot de hoogtepunten in de 60-jarige historie van het Metropole.
Naast Mendoza kon Al Schmitt worden binnengehaald. Deze engineer was tijdens zijn imposante carrière al medeverantwoordelijk voor zo’n 150 met goud en platina bekroonde albums. Daaronder werk van artiesten als Frank Sinatra, Ray Charles, Barbara Streisand en Diana Krall. Onderweg haalde Schmitt liefst achttien Grammy’s op.
Een ander sleutelstuk op The Look Of Love is producer en arrangeur Patrick Williams. Deze grootheid van de Amerikaanse muziek heeft onder meer vier Emmy’s, twee Grammy’s en een Oscarnominatie op zijn naam staan. Momenteel is hij nog steeds uitermate actief, en verzorgt hij arrangementen voor onder meer Bette Midler, Dionne Warwick en Matt Dusk. Williams en Bacharach werkten ooit samen aan baanbrekende Dionne Warwick-opnamen als Walk On By.
Maar daarmee was het team niet helemaal compleet. De echte klapper kwam nog, vertelt Trijntje. “Patrick gaf eigenlijk het laatste zetje om Burt zelf bij de opnamen te betrekken. Daar hadden we natuurlijk wel op gehoopt toen we aan dit project begonnen, maar we hadden er zeker nooit op gerekend.”
Zulke ontmoetingen zijn niet te forceren, beseft de zangeres maar al te goed. “Het is gewoon een kwestie van geluk hebben.” Geluk en klasse, want toen Williams zijn oude vriend Trijntje’s live-dvd A Thousand Days liet zien met het verzoek om mee te werken aan het project, zei Burt Bacharach al snel: “Let’s give her a call.”
En dus viel Trijntje de eer ten beurt van een persoonlijke sessie met de bijna 80-jarige componist. Het eerste wat haar opviel was Burt Bacharachs uitgekiende manier van werken. “Continue is hij bezig met wat het beste klinkt en in welk tempo een nummer gespeeld moet worden. Hij voelt muziek echt als iets dat comfortabel moet zijn.”
Nerveus was zij geen moment. “Wel besefte ik dat dit iets unieks was. Zo’n moment probeer je dan ook voor altijd te koesteren. We hebben allebei keihard gewerkt en geprobeerd er alles uit te halen. Hij gaf allerlei suggesties en was blij met het resultaat. Ik heb natuurlijk veel respect voor hem, maar omgekeerd was hij dankbaar dat ik zijn liedjes zong zoals hij ze wilde horen. Ik merkte dat hij daar oprecht van kon genieten.”
Kiezen uit de onuitputtelijke lijst met Bacharach-klassiekers was bijna onmogelijk. Natuurlijk mochten hits als The Look Of Love, Close To You en Walk On By niet ontbreken, maar Bacharach droeg zelf een paar songs aan die naar zijn eigen smaak wat minder in de schijnwerpers hadden gestaan. “Ook daar zaten weer legendarisch sterke composities tussen. Ik kon bijna niet kiezen. Ik had net zo goed een dubbelalbum vol kunnen zingen.”
Een van die persoonlijke suggesties van Bacharach was Waiting For Charlie (To Come Home), dat al in 1962 vereeuwigd werd door R&B-koningin Etta James. “Een relatief oud en obscuur nummer dat ik voorheen niet kende. Maar ook dat is weer zo’n mooi liedje. Het is een soulvolle rhythm & bluestrack die heel goed bij mijn stem past. Burt componeerde speciaal voor deze versie een nieuw intro.”
Waiting For Charlie (To Come Home) werd live opgenomen met Bacharach op piano. Een ander nummer waar hij intensief aan meewerkte was This House Is Empty Now. De compositie van Bacharach en Elvis Costello is een van Trijntje’s persoonlijke favorieten. “Het was echt fantastisch om dat samen met Burt te spelen.” |
|
